ben bu kentin yalnız adamı
yalnızlığımı kendime sevgili yapıp, insanlardan 
adım adım kaçarım 
her şiirin ardından tükenmişliğime
gözlerim yaşlı bir kalem

kırarım....

ben bı kendin yalnız adamı
acılarımı nasırlaşmış kalbime bir bir çeker, sonra
yıkılmışlığıma
çılgın kahkahalar aterım...

ben bu kentin yalnız adamı
gözlerimde en acı ihanetleri
suskunluğumda isyanı
hüzünde ayrılığı yaşarım...