sardı benliğimi en ücra köşesini hüzünler.. 
yıpranmış bir filim şeridi gibi geçti 
gözlerimin önünden eski günler 
"hatırlıyormusun Papatyam... 

"bir kır dönüşü" 
seninle gülüyordu açmayan çiçekler bile, 
seninle ötüşüyordu kanat çırpmasını 
bilmeyen yavru kuşlar bile.. 

gülüyordu tabiat sen gülünce 
açmıyordu nerğisler çiçeklerini 
sen üzülünce.... 

açan çiçekler ,gülen bahar ve sen 
esen rüzğar ,dökülen yapraklar, 
kuruyan ağaç ve ben 
işte Papatyam.. 
böyle iki ayrı mevsim. 

bir tarafta gülüp,eylenen sen 
bir tarafta rüzğara karışıp giden sesim 
ne çıkar PAPATYAM 
ne çıkar.. 

sen ırmaklar gibi çoş 
saat başı çınla.. 
yalnız beni sar .ebediyen sar 
PAPATYA renkli saçinla
............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................bir köşeye çekilip uyumam lazım